سال ۱۹۹۱ است و مسیر طولانی اسپاد میلتون به سمت مردانگی هنوز با سرعتی نگران‌کننده و کند پیش می‌رود. با نزدیک شدن به سن پانزده سالگی و عدم بروز نشانه‌های بلوغ مورد انتظار، اسپاد دارد با این واقعیت کنار می‌آید که شاید یک موجود عجیب‌الخلقه باشد. با مادری که اصرار به مهاجرت دارد، پدری که از فروش مشروبات الکلی خانگی درآمد هنگفتی کسب می‌کند و یک مادربزرگ مجنون به نام ومبت، سال جدید به نظر می‌رسد چیزی جز شرمساری شدید و جنون تحقیرآمیزتر خانواده میلتون به همراه ندارد. اما اسپاد در حال بازگشت به مدرسه‌ای شبانه‌روزی است که دیگر کوچک‌ترین یا جوان‌ترین فرد آن نیست. هم‌اتاقی‌های او در خوابگاه که به «هشت دیوانه» معروفند، یک عضو جدید و غیرعادی دارند و ساختمان آن‌ها نیز گروهی از سال‌اولی‌های جدید (هفت عادی) را پذیرفته است. با این حال، اگر اسپاد فکر می‌کند سال دوم تحصیلی‌اش مثل آب خوردن خواهد بود، سخت در اشتباه است.

سال ۱۹۹۰ در آفریقای جنوبی است. دو رویداد بزرگ در حال وقوع است: آزادی نلسون ماندلا و مهم‌تر از آن، اولین سال حضور اسپاد میلتون در یک مدرسه شبانه‌روزی خصوصی و نخبه‌گرایانه پسرانه. اسپاد پسری از یک خانواده معمولی است که بورسیه تحصیلی یک مدرسه خصوصی در کوازولو ناتال آفریقای جنوبی را به دست می‌آورد. اسپاد در محاصره پسرانی با نام‌های مستعار مانند گکو، رامبو، رین من و مد داگ، کار سختی برای سازگاری با خانه جدیدش دارد.